توجه:لطفا کپی نکنید چون دست نوشتست.....ممنون

من تورا به کسی هدیه میدهم که از من عاشق تر باشد و از من برای تو مهربان تر....من تورا به کسی هدیه میدهم که صدای تورا از دور در خشم-در مهربانی در دلتنگی در خستگی در هزار همهمه ی دنیا یکه و تنها بشناسد....

من تورا به کسی هدیه میدهم که روز معصومیت گل مریم و تمام سخاوت ها تو عاشق این دل دریایی را بداند و ترنم دلپذیر هر آهنگ هر نجوای کوچک برایش یک خاطره باشد او باید از نگاه سبز تو تشخیص بدهد که امروز هوای دلت آفتابی است یا آن دلی که من برایش میمیرم سرد و بارانی است...ای...ای بهانه ی زنده بودنم من تورا به کسی هدیه میدهم که قلبش بعد از هزار بار دیدن تو باز هم به دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد...همانطور عاشق همانطور مبهوت و مبهم....

تورا با دنیایی حسرت به او خواهم بخشید ولی آیا او از من عاشق تر و از من برای تو مهربان تر است؟آیا او بیش از من برای تو میگرید؟

نه...هرگز...هرگز ولی تو....من دیر رسیدم...دیر..خیلی دیر....یک بار دیگر بکذاز تا بی ادعا اقرار کننم که هر روز دلم برایت تنگ میشود...روزایی که تورا نمیبینم به آرزوی خفته ام می اندیشم.....

به فاصله ی بین من و تو...

کسی لیاقت پر کردن جای تورا پیش من خواهد داشت؟؟؟؟هرگز....

تقدیر به خیال خود بین ما فاصله انداخت...اما نمیدانست از دور دستها هم میشود گفت...

                           دوستت دارم

به تو افتخار میکنم و جای تو تا ابدیتی که انتها ندارد در قلب من ارام و گرم است....

ای همه ی من....بی تو به نا کجا آبادی خواهم رفت که نمدانند عشق چیست.....یکه و تنها در خلوت خود با عشق تو زنده خواهم بود....

ای ماه من....تن تورا میسپارم به آنکه لایق است...اما عشقت را پیش خودم دارم پس بگذار صادقانه بگویم....

                 تا بی انتها دوستت دارم.